Als blijk van dank…..

 

 

Ik wil jullie met deze grote bos Fluitenkruid bedanken voor de vele lieve en leuke reacties die ik kreeg op mijn vorige post. Ik zit ook weleens te denken van zal ik het eens een keer professioneel aanpakken, maar hoe begin je dan en waar enz enz. Want als ik iets wil of doe wil ik het ook wel heel goed doen. En dan is ook nog maar de vraag hoeveel mensen zouden het dan ook echt kopen. Hmmm, ik ga er eens over denken.

 

 

Ook heb ik op diverse manieren afgelopen week hele leuke felicitaties gekregen omdat ik jarig was. Echt uitgebreid vieren doen wij dat nooit zo, maar toch ben ik lekker verwend. Een prachtig boeket voor binnen en een voor buiten. Wat voor de uiterlijke verzorging, en……. ja, het gaat nu toch echt gebeuren. Ik mag met een ballonvaart mee, moet nog even een datum pikken. En als het kan een met mooi en lekker weer, maar ja dat weet je hier maar nooit hé. Gisteren viel het niet helemaal tegen, maar vandaag vind ik er weer helemaal niets aan.

De pot met fluitenkruid staat op de foto nog leuk onder het afdak, maar daar is ook weer heel veel veranderd, een werkje waar veel tijd in gaat zitten. Maar daar kom ik nog wel eens op terug. We hadden het erover op Hemelvaartsdag en jullie kennen Jan ondertussen ook al wel. Op vrijdag was hij toch vrij, dus waarom wachten……

Tja, er kan hier maar zo in een paar dagen iets veranderd zijn.

 

Fijne week allemaal…

Het is af…..

 

 

Ik had jullie al vermeld dat ik weer met een fotoalbum bezig was. De andere is alweer van twee jaar geleden, en in die tijd is er toch weer van alles veranderd. Maar daar ben ik vast geen uitzondering in. Ik heb de laatste tijd wat nieuwere foto’s gemaakt, en voor sommige pagina’s gewoon die van vorig jaar gebruikt, zoals voor de tuin. Ik moest anders nog zo lang wachten tot het groen was, en ik had nl ook nog een aardige kortings bon liggen om te gebruiken. En dat scheelt toch weer in de portemonnee.

Het boek gaat dus over mijn huis en tuin. Maar ik heb niet zomaar willekeurig wat foto’s op een pagina geplaatst. Ik heb getracht om het in de vorm te doen van een tijdschrift. Ook heb ik er de foto’s van de reportage van de WLS in gezet, en enkele lieve mails die ik toen kreeg erbij gezet. Enkele, want allemaal zou teveel worden, maar ik heb ze nog wel steeds opgeslagen in een mapje, want ze zijn me veel waard.

Ook heb ik er deze keer mijn blog in voor laten komen, en een soort van reclame.

 

Maar ik kan er nog wel van alles over vertellen en laten zien, maar het boek bestaat uit 42 pagina’s dus ik heb een beter idee.

KLIK..... hier dan even, en je kunt mijn boek online bekijken.

Fijn weekend…

Vrij zijn….

 

 

Zondag 5 Mei was het prachtig weer voor verschillende dingen. Wij hebben die dag weer een heerlijke wandeling gemaakt, ok we hebben een stukje met de auto gedaan om vervolgens te voet verder te gaan. Maar we liepen op een prachtig stuk Rijndijk van Kesteren naar Opheusden, om vervolgens met de pont over te varen naar Wageningen en dan via Rhenen weer terug naar Kesteren. We gingen in deze wandeling van de Betuwe naar het Utrechtse landschap.

 

In Gelderland kom je op een gegeven moment op een stukje dijk dat heet Maneswaard en De Spees en dat dient als overloopgebied voor de rivier bij hoog water. De natuurontwikkeling staat dan ook in dienst van het open karakter van het landschap. Er zijn ook heel veel broedplaatsen voor verschillende vogels, en je loopt soms tussen de schapen door. Nu waren de schapen afgeschermd van het dijkje, maar dat zal vast een rede hebben.

 

 

Aan de overkant van de Rijn aangekomen werd het druk omdat er in Wageningen op 5 Mei altijd een parade en een bevrijdingsfeest is. En het weer was natuurlijk heerlijk om allerlei dingen te doen. Daar aangekomen gingen we achter de grebbeberg weer terug naar Rhenen. Dat is een grindpad langs het Utrechts Landschap, en ik kan jullie zoveel foto’s laten zien. Maar op een gegeven moment hoorde ik iets of iemand snuiven, en toen ik me omdraaide zag ik dit. (Links achter de boom)

 

 

Vrij zijn voelt toch zo goed, vrij in de natuur en vrij van oorlog.

Fijne Hemelvaartsdag en fijn weekend.

 

Voor degene die het niet goed kunnen zien.

Kledingkamer…

 

 

Ik ben al enige tijd bezig om een nieuw fotoalbum te maken. Het is alweer ruim twee jaar geleden dat ik mijn vorige maakte, en in de tussen liggende tijd is er weer genoeg veranderd. En waar het niet echt veranderd is, maak je toch weer wat andere foto’s. Zo ook deze foto’s van de kledingkamer. Jullie hebben het weleens voorbij zien komen, en voor degene die het niet weten, mijn kledingkamer is de kleinste slaapkamer in huis waar Jan van 4 oude deuren een mooie kast heeft gemaakt.

De kamer is echter zo klein dat ik niet echt makkelijk een foto kan maken. Maar vanaf de overloop en later in de hoek van de kamer gaat het net.

 

 

Op die kamer staat een oude maar nog steeds leuke stoel, hij is een beetje gammel maar voor kleding maakt dat niet zoveel uit. En ik kan er ook nog wel op zitten, omdat ik weet hoe. Je ziet duidelijk allerlei gebruikers sporen op de stoel, maar dat maakt het alleen maar mooier.

En op de stoel zie je een van mijn lievelingskleding op die stoel liggen. Ja, een jeans is voor mij onmisbaar in de kast. Ik voel me er heerlijk in, kan me lekker bewegen, zitten in allerlei poses, en je kunt het stoer en toch ook vrouwelijk dragen.

En…. er leuke foto’s van maken.

Het is en blijft mooi…..

 

 

De meeste van jullie weten misschien nog wel dat ik heel graag wandel. En dan wandelen in de zin van stevig doorlopen. Heb ook twee keer de 4-daagse van Nijmegen met succes gelopen, en heb dus al heel wat verschillende georganiseerde routes gelopen. Maar gelukkig kan ik in mijn eigen omgeving heel veel verschillende routes bedenken en lopen. Met steeds prachtige uitzichten, maar nu met de bloesem zijn ze weer helemaal prachtig. Want die bloesem is en blijft mooi om te zien. Ik zag dat ze op veel plaatsen weer nieuwe fruitbomen gepoot hebben, en dan staan ze als soldaten in de rij, en niet zo grillig als die oude bomen. Maar ja, voor de plukkers is het waarschijnlijk veel beter.

In de winter staat het meestal op een laag pitje, door de kou en soms het natte weer. Het is veel eerder donker en de dagen zijn dus kort. Ik houd er niet van om alleen in het donker te lopen, en daar hebben we rond deze tijd geen last van.

Maar meestal begin ik in Maart weer mijn wandelschoenen voor de dag te halen, en probeer zeker een aantal keren op pad te gaan. Op Zondag gaat Jan vaak mee, door de week soms met een vriendin, en soms alleen. Vorige week heb ik in totaal alweer ruim 40 km gelopen. En het is zo mooi onderweg.

Omdat ik ook heel vaak de vraag krijg van verschillende mensen wanneer het nu het mooist is in de Betuwe. Wil ik jullie even wat foto’s laten zien die ik gisteren tijdens mijn wandeling gemaakt heb. De foto’s zijn van mindere kwaliteit, omdat ze met de mobiel gemaakt zijn. Een camera meenemen tijdens zo’n wandeling is niet fijn lopen. Dat ga ik nog wel een keer doen, maar dan tijdens een fietstocht.

 

 

De bloesem blijft prachtig om te zien, niet alles bloeit nog maar al wel veel. Het is net als bij de beukenhaag, bij de ander is hij al groen, en hier dikke knoppen.

 

Jong geluk….

 

Het fluitenkruid, en allerlei andere bloemen beginnen te groeien langs de slootkanten.

 

Een leegstaand huis waar het gras bezaaid is met gele paardenbloemen.

 

Gewoon een oer-Hollands plaatje, met de geknotte wilgen de koeien en de wolken die in Nld vaak zo normaal zijn. En ik geniet er zo van.

En zo liep ik gisteren dus weer met in één oor een oordopje van de I-Pod met wat muziek te genieten van al het moois wat de natuur ons geeft, en waar je gratis van mag genieten. Misschien een tip voor anderen die van lopen houden, en je kunt natuurlijk ook kijken hoe je fietstocht gaat worden, want als je thuis start ben je zo een eind op weg, maar je moet ook terug. Ik plan vaak mijn route al thuis voordat ik op weg ga via afstandmeten.nl, dan weet ik hoeveel km een bepaalde route is. En zo loop je steeds weer anders.

Ik heb zo’n vermoeden dat het met Hemelvaartsdag erg druk gaat worden in de Betuwe

Fijn weekend allemaal.

Joep vertelt….

 

 

 

Hallo blogdames!!!!

Jullie vragen de laatste tijd nog weleens naar mij hoor ik van mijn vrouwtjesbaas. Wel, ik ben de laatste tijd een beetje uit mijn doen omdat ik Kitty toch wel mis. Ok, ik plaagde haar weleens, maar toch was ze er altijd als mijn baasjes weg waren. En als ik gezelschap wilde dan mocht ik altijd wel naast haar liggen, niet te dichtbij maar toch… er naast en dus niet alleen. En tja, voor het eerst in mijn leven ben ik soms alleen en dan ga ik maar slapen. Want wat moet ik doen? En als ze thuis komt wil het baasje wel met me spelen, maar het is toch anders hé.

Maarrr, dat duurt niet lang meer. Want mijn vrouwtjesbaas vertelde me dat ik een broertje krijg en misschien wel een echt halfbroertje, is dat niet gaaf. Hij krijgt wel een andere kleur hoor, want wie is dan wie hé…

Ik moet wel geduld hebben, want hij moet nog geboren worden en mag dan nog niet bij z’n moeder weg hé. Dus het zal wel eind zomer worden, maar het is nu toch lekker weer, en dan kan ik buiten wel weer genieten van de zon, en de vogeltjes enzo. En me verstoppen tussen de buxus, en als mijn vrouwtjesbaas dan roept, reageer ik lekker niet en gaat ze mij zoeken. Maar ze weet me wel altijd te vinden.

Nee, dat komt wel goed met mij.

 

 

Maar ik ben wel bang dat vrouwtjesbaas jullie straks lastig gaat vallen met al die foto’s.

Oh, ik hoor ze ook al praten over een naam, want het moet goed klinken zodat hij luistert zeggen ze. Nou ik luister ook alleen als ik wil hoor, ssstttt niet zeggen.

Wat zou het worden Joep & ………, nou het duurt nog even.

 

Tot later……

Lekker buiten…

 

 

De lente lijkt nu toch beetje bij beetje te beginnen, want af en toe is het echt lekker buiten. Hier schijnt op dit moment van schrijven een heerlijke zon. De dekbedden hangen uit het raam en de eerste was hangt buiten. Alles begint uit te lopen, en wat een prachtig gezicht is dat toch, om eerst een heel klein knopje te ontdekken en dat je iedere dag groter en dikker ziet worden. En daar word ik vrolijk van.

Dus ook op tafel mocht er iets vrolijks staan. De ijzeren pot heb ik pas op de kop getikt bij mijn zus en daar heb ik voor nu een pot violen in staan.

 

 

 

Ik ga vandaag zo veel mogelijk genieten van die ronde bol die daar in de lucht hangt. Ik heb al veel werk gedaan, en straks ga ik weer een heerlijke lange wandeling maken. Och, en de dag is nog zo lang, en krijg zoveel energie van dit weer. Voor degene die moeten werken vandaag, er komt nog meer zon.

Fijne zonnige week allemaal.

Stoer en sober….

 

 

Weten jullie nog dat ik het hout liet zien, waar wij de tafel van zouden laten maken. Eindelijk was het hout droog genoeg om te verwerken, en vorige week is de tafel gebracht.

We hadden het uit handen gegeven aan Luc Peters van All in One, en dan moet je toch af wachten of het word hoe jij het in gedachten had. Toen ik ze met de tafel binnen zag komen, zag ik ook meteen dat hij ontzettend mooi was, en vakkundig gemaakt.

En ik ben er zo blij mee…. Het hout lijkt ruw maar is splintervrij, en de kleur van het hout is warm. We hebben hem nog onbehandeld in huis staan omdat alles het hout doet verkleuren, en we vinden hem nu gewoon zo mooi van kleur. De poten laten nog gewoon de spijkergaten zien, en op sommige plaatsen zitten ze er nog gewoon in, omdat ze er niet uit te krijgen zijn. Maar dat vinden wij juist mooi, en hij staat perfect bij de bank en de stoelen.

 

Warm stoer en sober.

 

Waar de paspop staat komt nog wat anders, en ik weet al heel lang wat ik daar wil. Maar ik kan niet alles tegelijk, en zo heb je ook steeds weer iets om naar uit te kijken.

Op de bank hangt een mooi wollen plaid in de kleuren van de muur, eigenlijk gewoon omdat ik het mooi vind.

 

 

 

Ik was en ben weer heel tevreden, en ook een simpel oud tinnen bord komt mooi uit op deze oude eiken wagondelen.

Brown, sweet & delicious.

 

 

Enige tijd geleden had ik het al eens over mijn baksels. Nu de dagen weer mooier worden word het bakken ook weer iets minder. Niet dat het nu niet zou smaken, maar bij mij staat bakken altijd voor de gezelligheid in de koudere perioden, en omdat je dan toch veel meer binnenshuis bent. En ik had het toen al over de chocolade met mascarpone, en daar kreeg ik reacties op dat jullie daar meer van wilde weten.

Meestal maak ik ook alleen als ik weet dat er iemand komt, want anders moet ik zelf teveel eten. En waar te voor staat is niet goed hé.

Maar voor de liefhebbers van Brown, sweet & delicious, hier komt het recept.

 

Deze keer heb ik een simpele chocolade cake gebakken, en die snijd je dan in de lengte 2x door. Dan maak je een mengsel van mascarpone waar je een aantal aardbeien doorheen prakt. Zelf vind ik het lekker als er ook nog wat stukjes inzitten. Die smeer je dan op de 1e en 2e laag.

Je snijd er vervolgens een iets dikkere plak vanaf, waar je natuurlijk een lekkere klodder slagroom bovenop legt, en daar bovenop een heerlijke aardbei.

 

Zo trakteer je heel makkelijk op iets lekkers.

Bon appétit….

Door de boom……

 

de schotel niet meer zien.

 

Sommige van jullie zijn bij mij thuis geweest, en hebben waarschijnlijk die lelijke schotel van onze buren gezien die boven het dak van de schuur uitkomt. Vroeger stond dat ding meer bij hun keuken, en door onze aanbouw kon ik het dan niet zien. Maar een aantal jaren geleden (tijd gaat snel) hebben ze dat onding verplaatst naar het eind van de schuur. En als ik aan de eettafel zit, dan kijk ik steeds weer op dat akelige object. We hebben er weleens een opmerking over gemaakt waarom zo groot en waarom twee, want tegenwoordig zijn er toch veel kleinere en grijze schotels. Wij hebben zelf ook heel lang zo’n kleine donkergrijze schotel gehad en die staat trouwens nog steeds op het platte dak van de keuken (die niemand ziet), want je weet maar nooit hier in dit mannenhuis. Dan is het antwoord dat dit veel beter is, bla bla bla….. Het is ook het enige huis in de straat, hele dorp denk ik, waar ook nog een mast op het dak staat. Maar ja, het is hun tuin……

Maar hoe ga je nu dat ding camoufleren, je ziet het niet alleen vanuit het huis maar ook in de tuin. En steeds weer is er iemand die zegt, wat een verschrikkelijk ding is dat! En nu hebben we het zo gedeeltelijk opgelost.

Ik begin maar met een foto van het uitzicht wat ik nu heb, anders komt er zo’n rare foto op jullie leeslijst te staan, en denken jullie dat ik niet goed geworden ben.

 

Tussen de buxus die bij elkaar gepoot zijn, hebben we achterin een leibeuk gepoot. Een leibeuk houd in de winter ook nog een beetje het blad vast, zodat we ook dan niet tegen dat ding aan zitten te kijken. En hij past mooi bij de rest.

Waarom we dat niet eerder gedaan hebben? Nou, de zon…… Het is nu ook afwachten hoeveel zon we nog op de stoep krijgen. En daarom staat er ook maar een boom, want dan kan ik altijd nog iets naar rechts of links schuiven.

In de tuin heb ik dan ook nog steeds uitzicht op die schotel. Maar vind het toch belangrijker om van binnenuit een mooi uitzicht te hebben. Want zoals jullie allemaal al merken, zitten we helaas toch meer binnen dan buiten.

De vogels hebben nu ook een mooie aanvliegroute om via de boom naar het nestkastje en de bollen te vliegen. We moeten het alleen nog even Joep proef maken, dat hij er niet in klimt en er via het dak vandoor gaat.

Een kleine foto van het uitzicht naast de boom.

 

Ik krijg regelmatig vragen en die probeer ik altijd netjes te beantwoorden. Maar als ze anoniem gesteld worden kan ik die persoon dus niet bereiken. Voor degene die dus een vraag gesteld hebben, het antwoord zet ik dan onder de gestelde vraag.

Fijn weekend.

Plaid….

 

Enige tijd geleden deed ik mee met een give away. Ik doe niet snel mee omdat ik alleen maar dingen in mijn huis zet die ik echt mooi en leuk vind, dus als je meedoet en je wint dan moet je het ook wel een plekje kunnen geven.

En Vosgesparis had een hele leuke give away van een sponser genaamd Basic Goods. Nadat je de pagina op fb had geliked en een reactie op het blog achter liet zat je in de race voor dat mooie plaid. Je kon kiezen tussen drie kleuren, en ik had voor de beige gekozen. Ik was al weer vergeten dat ik meegedaan had toen ik een mail kreeg dat ik de winnaar was.

Afgelopen Zaterdag was ik buiten de stoep aan het schoonmaken toen de pakkerbezorger met de doos aankwam. Het is een plaid van een prachtige kwaliteit. En het komt mooi uit in mijn interieur. ‘S avonds zat ik heerlijk bij te komen van een “voor mij” zware dag onder een lekkere plaid.

 

 

En een plaid kun je nooit teveel hebben in huis, zeker niet als je naar de afgelopen winter kijkt. Want toen heb ik best vaak lekker onder zo’n plaid gezeten, en nog…..

 

 

Het is vandaag ook weer geen stralende dag, en al helemaal geen Lentedag. Maar doordat de stoep schoon is, ziet het er alweer ruimer en zonniger uit buiten. Och, en die zon komt heus nog wel…..

Fijne Pasen….

 

 

Eerst wil ik jullie bedanken voor de vele reacties die ik van jullie kreeg nadat ik Kitty heb laten inslapen. Het was een beslissing die ik uit liefde genomen heb, maar wat ben ik daar stuk van geweest. Tussen het lezen van de reacties hier en per mail, heb ik heel wat zakdoekjes moeten pakken omdat ik het niet droog hield.

Voor degene die naar Joep vroegen, het gaat goed met hem. Ik moest hem de eerste dagen wel constant pakken, want als hij naar boven ging, dan lag hij op bed en kwam niet meer naar beneden. Ik ben druk met hem aan het spelen, en hij begint weer een beetje Joep te worden. Maar ik merk dat ook hij iemand mist.

Verder stond alles even op een laag pitje dus voor een foto heb ik even in mijn albums gekeken voor een passende foto.

 

 

Hoop dat jullie allemaal een mooi en leuk Paasweekend hebben, en vergeet niet dat vannacht de tijd een uur vooruit gaat.

Liefs Lia & Joep.

Afscheid.

 

 

Een laatste aai over haar bolletje.

We gaan je missen.

 

Het ging zo goed met haar, ze at weer, zat weer te wachten met koffietijd op een snoepje of 6,7,8…, en liet Joep zelfs weer duidelijk merken dat hij niet met haar moest sollen.

Dus wij zagen het weer helemaal goed komen met haar. En dan opeens zo van het ene op het andere moment, wilde ze niet eten, en begon met spugen. We hebben haar een beetje met rust gelaten, en ik probeerde weer net als vorige week haar aan het eten te krijgen.

Vandaag heb ik de hele dag met haar op de bank gezeten, en nog wat laatste foto’s gemaakt en vanavond hebben we haar laten inslapen.

 

Ik snap dat het zo beter is, maar we missen die “Muts” enorm, want 15 jaar lang was ze overal waar wij waren.

Een beetje kleur….

 

 

Jullie weten natuurlijk allemaal dat ik niet van kleurig hou. Niet in mijn huis, en ook niet in mijn kleding. Sommige vinden het saai, maar ik voel me er lekker bij. Maar heel af en toe mag er wel een beetje kleur in huis door een bloem, nou ja bloem bij mij zijn het meestal takken…

Zo heb ik nu eens voor een paar simpele bloesemtakken gekozen met een heel klein roze bloempje, en met een magnoliatak erbij is het precies genoeg voor mij.

 

 

Over kleur gesproken, vrijdag ben ik foto’s wezen maken in het huis van een leuk jong stel, en op mijn andere blog kun je even binnen kijken in het huis.

En met Kitty gaat het steeds beter, en ze eet in middels alweer zelf, en komt als het koffietijd is weer een snoepje halen.

Rest mij jullie een heel fijn weekend te wensen, en het binnen lekker gezellig te maken want buiten is het nog steeds guur en koud. Hier komt net weer een Ingense Molenkoek uit de oven, de kaarsjes zijn aan en de boeken liggen klaar.

Wat ik zoal doe……

 

Ik kan je vertellen dat ik momenteel niet veel en toch weer heel veel doe. Ik heb mijn werk en dagelijkse dingen maar daar komt nog het een en ander bij. Ik zal het jullie uitleggen.

Zoals ik al zei in de vorige post, is Kitty ziek. Ik had ook de keus om haar daar te laten en dan zouden ze haar aan het infuus leggen en haar dwangmatig voeren. Ik weet uit ervaring dat ze dan sowieso dood gaat. We hebben haar eens naar een pension gebracht omdat we met vakantie gingen, en waren net op tijd terug zeiden ze, want ze had heimwee. Ze was in een week zo afgevallen en ze deed eerst een beetje uit de hoogte, zo van “hoe kunnen jullie mij achterlaten”… Daarna heb ik haar ook nooit meer weggebracht. Ze begon na thuiskomst te eten en werd nog aanhankelijker dan ze al was. Vandaar dat ik weet dat ze dat niet zou redden.

Ik heb daarom gekozen voor medicatie en ik probeer haar zelf te voeren, net als bij een baby om de drie á vier uur. En dan voer ik haar gewoon met mijn vingers, pak wat voer op mijn vingers en dan likt en eet ze het daar vanaf. Tot nu toe gaat dat redelijk…. ze eet nog niet genoeg. Maar ze ligt heerlijk in haar mand en komt af en toe lekker bij een van ons liggen. Vandaag kwam ze me zelfs tegemoet lopen toen ik thuis kwam, en dan moet ik haar opbeuren en even lekker knuffelen. Dus fingers crossed…. Zover ik nu kan zien heeft ze geen pijn, want dan ga ik zeker met haar naar de arts.

Gisteren zat ik wat foto’s van haar te bekijken, en toen kwam ik deze tegen.

 

 

Deze foto is jaren geleden genomen, toen onze jongste zoon met school een week in Engeland was. De rest was er wel, en ze snapte er helemaal niets van en heeft uren voor de poortdeur gezeten in de hoop dat de jongste ook thuis kwam. En als hij er dan is pakt zij hem beet om niet meer los te laten. Hij is ook degene die hem vroeger heeft uitgezocht bij een vriendje.

Dus jullie begrijpen dat ik haar met liefde verzorg zolang als het kan. En dan maar een beetje druk met van alles en niets. Want we hebben van haar ook zoveel liefde gehad.

Zo het is weer etenstijd….

Miss Kitty….

 

 

Vandaag even een post over onze miss Kitty. Bijna 15 jaar en altijd heel actief en voor ons een hele lieve poes. Een vreemde hoeft haar niet aan te raken want dan heeft ze zoiets van, “als ik aangeraakt wil worden, kom ik zelf wel”… Doe je het toch dan kun je een mep van haar poot verwachten. Niet dat ze krabt maar ze laat wel héél duidelijk blijken wat ze wil, en niet wil…

Ze voelt zich soms ook echt een koninklijke hoogheid.

En zelfs Joep heeft respect voor haar, want ook al plaagt hij haar soms, hij gaat altijd opzij als zij ergens naartoe wil en hij in de weg staat of ligt. Hij gaat ook wel bij haar in de buurt liggen, maar op gepaste afstand.

En nu is Kitty ziek en het is of Joep het merkt, en gaat af en toe heel aandachtig bij haar staan kijken. Net of hij wil weten of het wel goed gaat.

En helaas gaat het niet goed met haar. Ik merkte al wel dat ze wat slomer werd, maar dacht dat het aan de leeftijd lag. Maar hield haar wel in de gaten, en zo merkten we dat ze niet meer wil eten. Zelfs geen snoepje, waar ze normaal als ze maar in de gaten heeft dat het koffietijd is ‘s avonds om loopt te zeuren. Nee…. dus gisteren naar de dierenarts. Op het oog een gezonde, en ja echt ze vonden haar een “lieve” kat. Er werd bloed afgenomen en onderzocht waaruit bleek dat de leverwaarden wel erg hoog waren. Vanmorgen weer terug voor een echo, en daaruit bleek dat de lever een beetje onrustig is, de gal verdikt en de alvleesklier wat plekken vertoont. Het kunnen ontstekingen zijn, maar het kan ook kwaadaardig zijn. Ze zouden nog een punctie kunnen doen, maar als dan blijkt dat het kwaadaardig is, is er ook helemaal niets meer aan te doen. Dus ga ik haar niet plagen met die punctie en hebben we besloten om haar nu te behandelen met medicijnen. Hoop dat het ontstekingen zijn en dat het helpt, en ik moet haar aan het eten zien te krijgen. Ik loop dus een aantal keren per dag achter haar aan, met speciaal voer om haar te laten eten. Zo nodig moet ik haar met een pipet eten geven, vanmorgen heb ik haar zover kunnen krijgen dat ze wat eet, maar daarna niets meer. En met een pipet…. pfff, dat valt niet mee.

Als het kwaadaardig is dan zal ze snel achteruit gaan, dus we wachten maar af. Intussen verwennen we haar nog iets meer dan anders.

Keukendingen…..

 

 

 

Ik kan heel blij worden van dingen die ik onverwachts tegenkom en waarvan ik dan besluit om het te kopen. Zoals vorige week toen we even naar de stad gingen omdat ik wat kleine dingen wilde halen en meteen even voor een nieuwe jeans wilde kijken. Want dat is een “must have” in mijn kast.

En dan kom ik altijd langs een winkel met oude spulletjes, maar dat was nooit iets bijzonders. En die mensen waren ook niet echt klantvriendelijk. En nu liep ik er weer langs, en zag opeens wel leuke dingen. Toch maar eens naar binnen, en het bleek dus een nieuwe eigenaar te zijn. Die ook heel vriendelijk was, en daar zag ik deze kleine franse pot staan. Vond hem meteen al leuk, en je snapt dat deze dus ook mee naar huis ging.

Hij staat inmiddels op de aanrecht gevuld met de walnoten, en erbovenop ligt een bosje Tijm. Gewoon een leuk sober en toch stoer iets wat niet al te groot is op de aanrecht.

 

(zonde van dat stopcontact trouwens)

Zo kun je iets meer inschatten wat de grootte van het potje is. Er verandert niet veel in mijn keuken, nou hooguit dat er nog iets minder op de schap staat hihi…. Maar er komt soms ook wel weer iets bij hoor, zoals het zeepje wat ik van mijn zus kreeg en dezelfde kleur heeft als de muren.

 

 

 

Fijn weekend allemaal….